SDiM

1 czerwca br. odbyła się XXIII Sesja Sejmu Dzieci i Młodzieży. Miałyśmy szczęście w niej uczestniczyć jako posłanki. Udało nam się to dzięki projektowi, w który włożyłyśmy całe swoje serce. To właśnie postać pana Stanisława Kikowskiego pozwoliła nam uczestniczyć w SDiM.
Do Warszawy pojechałyśmy 31.05, następnie zwiedziłyśmy Pragę Północ i Południe. Widziałyśmy tam m.in kościół św.Floriana i więzienie Toledo.
1 czerwca, z samego rana, pojechałyśmy do Sejmu. Byłyśmy w Sali Kolumnowej na spotkaniu z przedstawicielami partii politycznych, które dzięki wygranej w wyborach są teraz w Parlamencie. Następnie udałyśmy się na Sale Plenarną, gdzie od 10;00 do 13:30 odbywały się obrady naszego dziecięcego Sejmu. Odbyło się uroczyste otworzenie obrad,a później burzliwe dyskusje, które zakończyło głosowanie nad uchwałą napisaną przez Komisję Sejmową złożoną z posłów i posłanek XXIII sesji SDiM. Uchwała została przyjęta.

Narodziny w pamięci

Na szczęście postać Stanisława Kikowskiego na nowo trafia do świadomości ludzi. M.in za sprawą naszego bloga, ale także dzięki Panu Maciejowi Ratajowi, który to już od dłuższego czasu stara się, aby Kikowski nie został zapomniany na dobre. To za sprawą Pana Rataja i nauczyciela historii Krzysztofa Owczarka powstał w szkole w Charłupi Małej izba pamięci Stanisława Kikowskiego. Można tam znaleźć replikę munduru żołnierza 8. Batalionu Strzelców Brabanckich, odznaczenia, fotografie. Orędownikiem całego przedsięwzięcia jest wnuk Stanisława Kikowskiego, ks. mjr Mariusz Antczak oraz dzieci Kikowskiego, córka Danuta i syn Mieczysław. Spłacamy dług wdzięczności jaki jesteśmy winni Stanisławowi Kikowskiemu wobec bohatera II wojny światowej, ale także człowiekowi skromnemu, pracowitemu i szlachetnemu. Cieszymy się, że mogłyśmy dołożyć swoją cegiełkę w budowaniu świadomości o Stanisławie Kikowskim.

Początki końca

W 1947 roku Stanisławowi i Józefie Kikowskim urodziła się córka Danuta. Do roku 1949 Stanisław cieszył się dobrym zdrowiem, jednak później zaczął uskarżać się na bóle brzucha, jednocześnie w 1950 roku zmarła mu żona. Później Stanisław ożenił się ponownie i z żoną Rozalią miał syna Mieczysława. U Kikowskiego rozpoznano wrzód na dwunastnicy, jednak nie zgadzał się on na operacje. Na kilka miesięcy przed śmiercią poddał się operacji przepukliny brzusznej. Z badań lekarskich przeprowadzonych w szpitalu w Warcie możemy wyczytać "Stan psychiczny pacjenta: prosi o przyjęcie do szpitala, gdyż od trzech dni nie wie co się z nim dzieje. Przychodzą mu do głowy złe myśli, wspomnienia z przeszłości czasy wojny, jest roztargniony, czegoś się boi." Diagnoza brzmiała: stany urojeniowo - lękowe. Stanisław Kikowski zmarł 2 lipca 1960 roku szpitalu psychiatrycznym w Warcie. Możemy tylko się domyślać jakim brzemieniem były dla Kikowskiego wspomnienia czasów wojny, które przyczyniły się do jego śmierci. Echo wojny było tragedią tej rodziny i zabrało im ojca, męża , ale przede wszystkim wspaniałego, uczciwego, pracowitego i odważnego człowieka. Bohatera.

Życie w komunistycznej Polsce

Sanisław Kikowski był rozczarowany otaczającą go rzeczywistością. W Polsce wszechobecny był komunizm. W Polsce nie doczekał szacunku, który na pewno otrzymał by na zachodzie Europy w krajach, które wyzwalał jakie jak Belgia czy Holandia.  W Kikowskim narastało poczucie niesprawiedliwości i rozgaryczenia. Nie otrzymywał wsparcia od mieszkańców Dzierlina czy Parafii. Sam mimo biedy starał się nie załamywać i dla lokalnych dzieci przynosił prezenty przebrany za św.Mikołaja. Przykry incydent jaki się zdarzył to odebranie pierzyny rodzinie Kikowskich w skutek nie zapłaconego podatku. Kikowski nie ujawniał się ze swoją przeszłością, znała ją tylko najbliższa rodzina, bał się represji ze strony władz. Również inni ludzie nie szczędzili mu złośliwych uwag. Te wszytskie sytuacje nie mogły zostać bez wpływu na zdrowie Kikowskiego  zarówno fizyczne jak i pszychiczne

Trudne powroty

Stanisław Kikowski brał udział w ciężkich walkach po Caen, niedługo został ranny w ramię i pierś. Po przymusowej rekonwalescencji powrócił na front jako żołnierz Ośrodka Zapasowego 1 Dywizji Pancernej. Wziął udział w kampanii holenderskiej. Brał również udział w wyzwalaniu miasta Breda, wyzwolenie przeszło do historii, ponieważ obyło się bez strat wśród cywilów. 1 stycznia otrzymał awans do stopnia starszego strzelca. Został odznaczony jednak "nie poczekał" za odznaczeniami i wrócił do kraju 23.08.1946 roku. Nikt nie spodziewał się powrotu Kikowskiego, wszyscy myśleli, że nie żyje. Pierwszy, który zobaczył go na charłupskiej ziemi był Władysław Stępień, córka Stępnia relacjonuje to spotkanie "Stasiek to ty? Myśmy wszyscy myśleli, że nie żyjesz" Według siostrzenicy Marianny "Stanisław elegancko prezentował się w mundurze z naszywką POLAND i czarnym berecie"

Stanisław Kikowski nareszcie był u siebie, jednak wcale nie oznaczało to odcięcia się od wojennej rzeczywistości i wspomnień z lat wojny.

Na Zachód

Przed ewakuacją z ZSRR przeniesiono go do Ośrodka Zapasowego Piechoty. Będąc w Iraku został oddelegowany do pracy w szpitalu nr.2, a po dwóch miesiącach był w Ośrodku Zapasowym Piechoty.

W kwietniu 1943 roku trafił do Wielkiej Brytanii do wojsk spadochronowych. Prawdopodobnie była to I Samodzielna Brygada Spadochronowa. Po powrocie do kraju wyznał, że odbył szkolenie spadochronowe.

27 czerwca 1943 roku przybył do Obozu Rozdzielczego w Szkocji, a 27 sierpnia otrzymał przydział do 8 Batalionu Strzelców w ramach 1 Dywizji Pancernej gen. Stanisława Maczka. Później oddział ten nazywano „Czerwonymi Koszulami” przez krwawe walki w Holandii. 

Początek wędrówki

Gdy wybuchła wojna Stanisław Kikowski nie dotarł do swojego oddziału. Nie wiemy co się z nim wtedy działo. Pewne jest to, że trafił do niewoli, w której spędził dwa lata. Wspominał pózniej Syberię, jako miejsce „o bardzo trudnych warunkach, noclegu na betonowej posadzce, głodowych racjach chleba razowego, tak cienkiego, że widać przezeń niebo”.      Niestety nadal nie znamy dokładnego miejsca zesłania Stanisława Kikowskiego.
25 sierpnia 1941 roku wstąpił do tworzącej się Armii Polskiej w komendanturze w Starobielsku. Niedługo po tym został wcielony do 16 Pułku Piechoty.